Pierwszą deportację Polaków Sowieci zorganizowali 10 lutego 1940 r. Około 140 tys. naszych rodaków trafiło do północnych obwodów Rosji i na zachodnią Syberię. Kolejne deportacje odbyły się w kwietniu i czerwcu 1940 r., oraz pod koniec maja 1941 r. Szacuje się, że represje dotknęły ponad milion Polaków. Liczba wszystkich ofiar tej gehenny nie jest w pełni znana do dzisiaj.

Obchody 80. rocznicy I Masowej Deportacji Polaków na Sybir i do Kazachstanu, a także XXX-lecia Związku Sybiraków rozpoczęły się od mszy św. w intencji zesłańców, ich rodzin i za Ojczyznę w kościele pw. NNMP. Następnie uroczystości przeniosły się na cmentarz komunalny w Pękaninie. Tam, 7 lutego, pod Krzyżem Zesłańców Sybiru delegacje, w tym władz miejskich, złożyły symboliczne wiązanki kwiatów. Rys historyczny wydarzeń dotyczących deportacji przedstawił Stanisław Styczyński, prezes Związku Sybiraków w Białogardzie. Ponadto, zgromadzeni zapoznali się z działalnością związku. Głos zabrał również prezes Oddziału Związku Sybiraków w Koszalinie Anatol Gonczarewicz.

Okolicznościowe przemówienie wygłosiła zastępca burmistrza Białogardu Karolina Siwek, która powiedziała:

Ci, którzy przeżyli, Ci, którzy powrócili dali nam świadectwo gehenny…
Świadectwo cierpienia i ofiary. 80 lat temu rozpoczęła się pierwsza z czterech wielkich deportacji Polaków na Sybir i do Kazachstanu.
Upodlić, odebrać nadzieję, wyniszczyć – taką perspektywę wyznaczył Stalin setkom tysięcy naszych rodaków. Aparat sowieckiej totalitarnej machiny był bezwzględny. Wielu skazanych na ten nieludzki los nie przeżyło…
My, współcześni, ocalamy to wszystko od zapomnienia. Upamiętniamy uprowadzonych z domów, rozdzielanych ze swoimi bliskimi, odzieranych z godności, mordowanych dzień po dniu… Składając Im hołd pamiętamy o niewyobrażalnych okrucieństwach, jakich oprawcy spod znaku sierpa i młota dopuścili się na polskim narodzie. Dla tych zbrodni nie ma i nigdy nie będzie usprawiedliwienia.